سال ها به خانه ای رفت و آمد می کرد که حتی پر کاهی اضافی بر زمینش نبود. و یا مورچه ای که آن طرف ها بپلکد. وقتی به خانه ی خودش باز می گشت همه جا، به هم ریخته بود. لباس ها و وسایل، خبراز خاطرات شب گذشته و پیش از ترک خانه را می دادند. و به جای مرتب کردن آن ها، کتابی به دست می گرفت و در لابه لای خاطراتش ساعت ها می خوابید. بهترین سرگرمی اش همین بود. نمی توان گفت سرگرمی اش، اصلا این کارش بود. به هیچ کس حسودی نمی کرد جز به کارگری که زیر آفتاب دم غروبی به خواب، و یا مردی که به تنهایی بر روی صندلی پارکی به فکر فرو رفته بود. گاهی عمدا خرده های بیسکوییتش را برای مورچه ها بر روی زمین باقی می گذاشت. سال ها به خانه ای رفت و آمد می کرد که حتی پر کاهی اضافی بر زمینش نبود. و یا مورچه ای که آن طرف ها بپلکد. گرچه آنجا احساس ناراحتی نمی کرد، اما هیچ از آنجا نیاموخت. به نظرش آنجا نشانی از زندگی وجود نداشت. تنها دیسیپلینی سرد را در فضای آنجا غوطه ور می دید، و نه تنفس کننده ای. اگر خانه اش مثل آنجا می شد نه تنها خودش بلکه گلدانش هم یخ می زد. و مورچه هایش.